TheReview: Groezrock 2009

Het Belgische Groezrock vond het afgelopen weekend voor de 18e keer plaats. Met een sterke line-up en lekker weer beloofde het een goed feest te worden voor punk- en hardcoreliefhebbers.

Het festival, dat vanuit Nederland redelijk snel te bereiken is, kent een ontspannen sfeer. Nergens sta je lang in de rij: niet bij de ingang, niet bij de camping, niet bij de bars. Dit is een van de grote voordelen van dit festival!

Op het festival was het facilitiair gezien sowieso dik in orde. Zo was er veel verschillende keus in voedsel. Er was zelfs varken aan het spit verkrijgbaar!

De eerste band die ik zie is Emery. Helaas arriveer ik aan het einde van de set waardoor ik maar twee nummers krijg te horen. Het klonk in ieder geval veelbelovend. Dan is het de beurt aan This Is A Standoff. De band weet indruk te maken met hun technische, Strung Out achtige punkrock. De Canadese band krijgt het publiek mee: de stagedivers vliegen met grote regelmaat het publiek in (ja dat mag nog in België).

Tijd om de rest van het festivalterrein maar eens checken. Er is een grote markt met kraampjes met platen, shirts en meer goodies. Een mooie plek om wat vinyl te checken om een shirtje te halen.

De volgende band die ik zie zijn The Aquabats. De mafkezen met hun blauwe pakjes weten het publiek te vermaken met hun aprte superhelden show maar muzikaal is eigenlijk niet zo boeiend. Na drie nummers geloof ik het wel weer en besluit wat biertjes te drinken. Dan zie ik de show van Belgische hardcore band True Colors. De Belgen weten niet te overtuigen. De korte nummers lijken soms wat als los zand aan elkaar te hangen.

Next up zijn de Vandals. De band bestaat al sinds 1980 maar rocken nog steeds erg hard. De band speelt hypersnel waarbij vooral drummer Josh Freese maar eens bewijst waarom hij voor zoveel projecten gevraagd wordt. De drummer vormt de strakke backbone van de band met supervette fills.

We blijven bij het hoofdpodium en zien de Zweedse band No Fun At All. De band is sinds kort weer bij elkaar en heeft zelfs een nieuw album uit. De band heeft niet al te best geluid: dat heeft ook wel wat want daardoor klinken de Zweden zoals hun eerste albums ook klonken. The Vandals bewezen dat leeftijd geen probleem hoeft te zijn om te rocken. De zanger van No Fun At All bewijst echter het tegendeel. Hij staat voornamelijk stil achter zijn microfoonstandaard en maakt niet echt contact met het publiek. Gelukkig speelt de band wel fijn favoriete tracks: 'Catch Me Running Round', 'Beat Em Down', 'Master Cellebrator' en 'Out of Bounds'

We blijven bij het hoofdpodium en daar staan de Get Up Kids. Laat ik maar zeggen dat ik geen fan ben van deze band en het na dit optreden ook niet zo worden. Nee dan Rise Against: deze gasten rocken de pan uit! Zanger Tim McIllrath heeft een lekker rauwe stem en de band speelt strak.

Dan is het de beurt aan NOFX. De band brengt volgende week hun 12e album uit en nog blijkt de band relevant. De band speelt een combinatie van hun hits en nieuw werk. Daarbij komt ook wat obscuurder materiaal aan bod wat niet veel mensen kennen (Arming the Proletariat With Potato Guns). De band heeft maar een uur de tijd en gelukkig vullen ze tijd voornamelijk met muziek. Uiteraard mogen de komische intermezzo's van Fat Mike en El Hefe niet ontbreken. Als de band klaar is komt de crew meteen het podium op om spullen op te ruimen. Althans zo lijkt het: ondertussen klinkt een vrolijk musical liedje en band en crew dansen op het stukje. Het begint rommelig maar dan blijkt opeens dat het ingestudeerd en de band en crew vormen een punkrock dansgroep wat op luid gejuich kan rekenen.

Dan is het toch echt afgelopen. Belgie mag trots zijn op zo'n mooi festival.